جادوگر به قلم دینا قاسمی

پارت یک :

!توجه!
"تمام شخصیت ها و امکان این داستان ساخته ی ذهن نویسنده است و هرگونه تشابه اتفاقی است، این داستان قصد توهین به هیچ گروه یا قومیتی را نداشته و همچنین هرگونه ایده و کپی برداری از این اثر از نظر شرعی جایز نیست و پیگرد قانونی دارد"
"تقدیم به تمام خیال پردازانی که در دنیای دیگری زندگی میکنند"
به نام خدا
پوفی کشیدم و به مامان که یک بند حرف میزد نگاه کردم:
-مامان میشه دست از غر زدن برداری؟ گفتم که! این اولین بارم بود میرفتم اونجا، بعدشم، گیسو باهام بود.
همزن توی دستش رو توی سینک انداخت:
-اون رفیقت از تو بدتره.
-وا!
همیشه اینطور بود همه چیز رو گردن بقیه می انداخت در صورتی که ایده ی رفتن به اون کافه ی عجیب و غریب از طرف من بود.
وقتی بحث کردن رو بی فایده دیدم از آشپزخونه بیرون اومدم و روی مبل تک نفره ی توی پذیرایی نشستم، تعطیلاتم با دعوا شروع شده بود و خدا میدونست قرار بود چطوری پیش بره! تازه ده روز به شروع تابستون مونده بود و من حوصله م حسابی سر رفته بود؛ باید یه سرگرمی برای خودم پیدا میکردم وگرنه قرار بود کل این سه ماه رو بزنیم توی سر و کله ی همدیگه!.
-چته؟ کشتیات غرق شده!؟
به آرش نگاه کردم که خودش رو کنار من پرت کرد. بدن گنده اش رو هل دادم تا وزنش رو از روی من برداره؛ از وقتی از سربازی اومده بود هیکلش دو برابر شده بود:
-چمه؟! باز مامان گند زد به روزم.
-راست میگه دیگه چرا رفتی اونجا؟
-حالا نرفتم ویلایی چیزی که! یه کافه ی معمولیه
ابرو بالا انداخت و با قیافه ی مسخره ای طوری که خودمم فهمیدم چرت گفتم گفت:
-یعنی تو نمیدونی چجور آدمایی اونجا رفت و آمد میکنن؟
کوسن رو توی بغلم گرفتم و به سمتش چرخیدم:
-میدونم، ولی خب فضاش خیلی قشنگه. اگه نرفته بودم پستای اینستاگرامم انقدر خوب نمیشد.
چیزی نگفت و کنترل رو از روی عسلی رو به روش برداشت تا کانال های تلویزیون رو بالا پایین کنه، بعد هم روی کانالی که فوتبال نشون میداد مکث کرد؛ از فوتبال متنفرم!
از جا بلند شدم و با نیم نگاهی پرکینه به تلویزیون زیر لب غر زدم:
-خدا کنه این تلویزیون یه جوری بسوزه بلکم انقدر فوتبال نبینید اه!
بعد از پله ها بالا رفتم. همزمان پیام هایی که برام اومده بود رو چک کردم؛ هیچی! هیچ خبری نبود. مگه تابستون نیست؟ پس چرا هیچ غلطی نمیکنیم؟
توی اتاقم اثرات مدرسه که پنج روز پیش تموم شده بود هنوز هم پیدا بود، مقدار زیادی کاغذ و انواع و اقسام گواش و مداد رنگی روی زمین پخش شده بود. بوم های نصفه کاره به دیوار تکیه داده شده بودن و اونطرف تر یه تپه آشغال مداد تراش ریخته بود که به خودم زحمت ندادم جمعشون کنم فقط با احتیاط یه پام رو بلند کردم و از روشون رد شدم و روی تخت ولو شدم. لگه ی رنگی هم روی دیوار بود که برای اینکه مامان متوجهش نشه میز کوچیکی جلوش گذاشته بودم.
صدای داد مامان از پایین اومد:
-ترنم!
با بدنی شل و ول از روی تخت بلند شدم و سرم رو از در بیرون آوردم:
-ها؟
-تو با آنتن تلویزیون ور رفتی؟
-نه بابا من چیکار دارم
-روشن نمیشه.
ابرو بالا انداختم و خندیدم:
-چون آه من گرفتتش!
-چی؟
داد زدم:
-هیچی...نمیدونم چشه.
بعد هم شروع کردم به جمع و جور کردن اتاق. کاغذ ها رو لوله کردم و با همه ی وسایلم توی کمد گذاشتم، جارو برقی کشیدم تا همه ی آت و آشغالا جمع بشن و یه پلاستیک زباله ی بزرگ پر از وسایل غیر ضروری رو با خودم بیرون کشیدم.
رفتم توی حمام و وقتی بیرون اومدم، همزمان با خشک کردن موهای کوتاهم از شاهکارم لذت بردم. مامان احتمالا با دیدن اتاق به این تمیزی بهم افتخار میکرد؛ همیشه داشت برای رشته ای که انتخاب کرده بودم به من غر میزد چون خیلی ریخت و پاش و کثیف کاری داشت، ولی خب این عشق من بود، از روزی که خودم رو شناختم کل دیوارهای خونه پر از خط خطی های من بود، دفتر نقاشی هام یه روزه تموم میشد چون همون موقع که مامان می خریدشون یه صبح تا شب رو به نقاشی کشیدن می گذروندم تا اینکه مطمئن میشدم دیگه هیچ برگه ی خالی ای باقی نمونده...اوایل با مداد رنگی های ارزون قیمتم درخت و گل و خونه می کشیدم و بعد که بزرگتر شدم، توی همون دفترا با زغال و قلم مو.
حالا سال دوم دبیرستانم تازه تموم شده بود و منم خرداد ماه هفده ساله شدم....که البته انقدرم که فکر میکردم فوق العاده نبود!
توی این گرما بابا یکسره کولر رو به بهونه ای خاموش میکرد، همین کارش صدای کل خانواده رو درآورده و بود باعث شده بود توی پنج روز گذشته سی چهل بار با هم دعوامون بشه!. آخرش آرش با شجاعت پول برق رو گردن گرفت و درحالی که نزدیک بود گریه کنه گفت:
-بابا به خدا داریم میپزیم!
این دلیلی بود که حالا با خیال راحت زیر کولر لم داده بودم و توی لپ تاپ سریال میدیدم.
گوشیم ویبره رفت؛ برش داشتم و به پیام روی صفحه نگاه کردم، کمی طول کشید تا ویندوزم بالا بیاد و مغزم شروع به تجزیه تحلیل پیام گیسو بکنه؛ وقتی این اتفاق افتاد چنان از جا پریدم که یه ثانیه خون به مغزم نرسید!